Wat begon als een geintje is vandaag werkelijkheid geworden. Meelopen met de 95ste vierdaagse in Nijmegen. U denkt wellicht waarom dit verhaal wij nemen u mee zo een 5 maanden geleden.

Ik heb hem: de bekeuring voor de loslopende hond, gekregen op de uitlaatstrook aan de Koninginneweg. Zo’n 10 jaar geleden gold er in Hoevelaken dat een hond onder appél gelijk stond aan een aangelijnde hond. Daar heeft zelfs nog een artikel van in het plaatselijk dagblad gestaan, dat heb ik destijds uitgeknipt en bewaard. Sindsdien [...]

Na meer dan 12 jaren volledig tevreden in Hoevelaken te hebben gewoond ben ik mij er van bewust geworden dat ik een crimineel ben. Niet zo een die oude dametjes overvalt of postbussen opblaast. Nee, veel erger. Ik heb een hond. Niet een maar zelfs drie. Dat wordt hier gezien als een overlast gevend, milieu belastend delict. Daar moet natuurlijk met ferme hand tegen opgetreden worden. Het aanzien van Hoevelaken is tenslotte in gevaar.

Op 6 december ben ik ‘s-middags in Nijkerk. Het valt me op dat het Plein keurig schoon is. Er is haast geen sneeuw meer te bekennen en je kunt er rustig lopen zonder uit te glijden.

Er zijn van die sociale omgangsvormen die een dorp karakteriseren. “Gedag zeggen” tegen iedereen die je tegenkomt, is daar één van. Ik heb altijd het idee dat heel Hoevelaken elkaar kent. En dus zeg je elkaar gedag. Helemaal niet vreemd en wel zo sociaal.

De Kermis in Hoevelaken is een jaarlijks terugkerend feestje van een halve week lang. Toen ik vorige week dinsdag naar gitaarles reed was ik getuige van het opbouwen van de kleurrijke attracties. Meteen veerde ik omhoog en de gedachte die elke kermis bij mij oproept schoot onwillekeurig door mijn hoofd: “Zuurstokken!”

Wereldburger: “Iemand die zich overal op de wereld thuis voelt, wiens sympathie en bewondering zich niet beperken tot zijn eigen volk en vaderland.” Hoevelaker: “Iemand die zich thuis voelt in Hoevelaken, met alle sympathie, liefde en bewondering voor het dorp en zijn volk die daaruit voortvloeit.”