Press ESC to close

“Waarom gebruiken Nederlanders ‘kleine poep’ om een ​​schattige baby te beschrijven?”

Kirtika van Hunen-Malla groeide op in Nepal en India. Na honderden brieven te hebben uitgewisseld met haar toekomstige echtgenoot, verhuisde ze naar Nederland. Ze werkt nu als intercultureel adviseur, trainer en auteur in Den Bosch beschuit met muisjes en is verbaasd poepje als een uiting van genegenheid.

Hoe ben je in Nederland terechtgekomen?
Ik kreeg een studiebeurs en kwam hier studeren aan de Universiteit Twente, waar ik daar een andere Nepalese student ontmoette die een collega was van mijn toekomstige echtgenoot. Ik had heimwee en werd uitgenodigd voor een weekendje mee in Den Haag. We hebben een Nepalees diner gehad met mijn toekomstige echtgenoot en zijn gezin en hebben elkaar daarna nog een paar keer ontmoet.

Maar ik had een baan in Nepal en ging ervoor terug. Hij kwam ruim een ​​jaar later en we werden verliefd, maar hij had daarna een vakantie geboekt in Thailand. Het eerste wat hij deed toen hij daar aankwam, was mij bellen en zeggen dat hij een retourticket naar Nepal kocht. Toen hij terugkwam, deed hij een aanzoek, maar ik ging de uitdaging niet aan. Ik kende hem nauwelijks en was een beetje bang, maar hij zei dat we het later konden afbreken als ik dat wilde. Ik vond het een goede deal, dus ik stemde toe en hij keerde terug naar Nederland.

We schreven honderden brieven omdat we in die tijd nog geen Zoom of e-mail hadden en bellen te duur was. Ik was toen erg introvert, dus dit gaf mij de kans om door mijn schrijven meer over hem te leren. Ik stelde hem vragen in de brieven en kreeg soms pas vele weken later antwoord. We hebben al die brieven nog.

Toen we uiteindelijk besloten te trouwen, ontstond er ook een discussie over waar we gingen wonen. Ik ging ervan uit dat hij naar Nepal zou verhuizen en hij ging ervan uit dat ik naar Nederland zou verhuizen. Er valt nog meer te zeggen, maar ik ben hierheen verhuisd.

Hoe omschrijf je jezelf: een expat, lovepat, immigrant, internationaal?
Meestal zeg ik dat ik een emotionele asielzoeker ben, in de zin dat ik verliefd was toen ik naar Nederland verhuisde, maar het kan ook liefdesverdriet zijn. Ik zie mezelf ook als een international en een wereldburger. Ik ben geboren in twee culturen en groeide op in twee landen, India en Nepal. Ook heb ik op een internationale school gezeten met expats en kinderen van diplomaten, allemaal met diverse nationaliteiten. De school werd gerund door Ierse nonnen, dus ik heb zelfs een beetje Ierse opvoeding.

Hoe lang ben je van plan te blijven?
In het begin, nadat ik getrouwd was, dacht ik dat ik terug zou gaan naar Nepal als er iets met mijn man zou gebeuren. Nu ik kinderen heb en hier ruim 29 jaar woon, heb ik het gevoel dat ik hier tot het einde toe blijf wonen, althans dat is het plan.

Spreek jij Nederlands en hoe heb je dat geleerd?
Ik was erg ambitieus. Ik werkte voor de overheid in Nepal en had een goede positie. Toen ik naar Nederland kwam, wilde ik op datzelfde niveau verder. Om dat te kunnen doen, wist ik dat ik op professioneel niveau Nederlands moest spreken. Ik ging meteen naar een taalschool in Den Haag, vlakbij waar mijn man en ik eerst woonden. Ik was daar vier volle dagen in de week bezig met het leren van Nederlands.

Ze leerden mij aardrijkskunde in het Nederlands, geschiedenis in het Nederlands en biologie in het Nederlands. Ik kende deze onderwerpen al, maar kende de Nederlandse woorden en terminologie niet. Het was een tweejarige opleiding, maar die heb ik in achttien maanden afgerond. Ik slaagde voor het examen, werd beoordeeld als vloeiend Nederlands als tweede taal en ging op zoek naar een baan.

Wat is jouw favoriete Nederlandse ding?
Ik hou van veel Nederlandse dingen, maar ik zal kiezen beschuit ontmoet muisjes. Als er een baby geboren is en je op bezoek gaat bij de ouders, serveren ze een rond koekje zoals een harde toast met boter erop en besprenkeld met muisjes – kleine snoepjes gemaakt van anijszaad bedekt met suiker. Je koopt ze in de supermarkten – blauwe voor jongens en roze voor meisjes. Ik hou van ze en van de traditie om hen heen.

Blauw voor een jongen. Foto: Depositphotos.com

Omdat ik al die jaren bij de Nederlanders heb gewoond, zijn er enkele kernwaarden die ik echt heel positief vind. Ik hou van de eerlijkheid, het nuchter zijn en de waardigheid van arbeid. Het maakt niet uit of je een vuilnisman of een zakenmagnaat bent, er is altijd respect voor elk niveau van werk dat iemand doet. Dat is iets wat ik erg koester, omdat ik uit een cultuur kom waar taboes rond bepaalde vormen van arbeid bestaan.

Hoe Nederlands ben je geworden?
Ik beschouw mezelf als een wereldburger, dus ik kan niet echt 50% of 30% zeggen, maar ik heb veel Nederlandse trekjes overgenomen. Soms doe ik dingen op de Nepalese manier, soms doe ik ze op de Nederlandse manier. Een van de Nederlandse eigenschappen die mijn leven gemakkelijker hebben gemaakt, is dat ik altijd op tijd ben. Een ander is van plan. In mijn cultuur plannen we niet. In de Nederlandse cultuur plannen we dingen soms drie maanden van tevoren. Dat is iets dat ik gebruik, maar niet altijd 100%. Soms sta ik ’s ochtends graag op en vraag ik me af: “Wat ga ik vandaag doen?” in plaats van mijn dag gisteren te plannen.

Ik heb een liefde voor dit land en zijn cultuur, dus op die manier voel ik me Nederlands. In mijn trainingen hebben mensen mij gevraagd: “Gebruik je ‘zij’ of ‘wij’ als je het over Nederlanders hebt?” Ik zeg altijd ‘wij’. Ik zeg niet ‘Nederlanders doen dit’, ik zeg ‘wij doen dit’. Maar als ik met Indiase klanten werk, zeg ik ook ‘wij’. Het klinkt misschien raar, maar zo voel ik het.

Welke drie Nederlanders (dood of levend) zou jij het liefst willen ontmoeten?
Aletta Jacobs.
Ze was betrokken bij de vrouwenemancipatie in Nederland en was de eerste vrouw die een Nederlandse universiteit bezocht. Vreemd genoeg gebeurde in mijn familie hetzelfde. Ik had een tante, de oudste zus van mijn vader, die de eerste Nepalese dame was die in India een eindexamen aflegde. De krant kwam naar de examenzaal om haar te interviewen en foto’s te maken. Dat spreekt mij echt aan; hoe vrouwen in die tijd een pad bewandelden om anderen te laten zien dat dit mogelijk was. Aletta werd dokter en stuitte op veel weerstand. Mensen vonden dat ze minder moest vragen dan mannelijke artsen, wat ze uiteraard niet deed.

Alletta Jacobs. Foto: Spaarnestad Foto/Het Leven via Nationaal Archief

Het komt allemaal weer terug, de discussie over diversiteit en inclusiviteit. De geschiedenis herhaalt zich. Zelfs in een land dat zo geavanceerd is als Nederland, waar nog steeds niet veel vrouwen op topposities bij bedrijven zitten, hebben we het daar nog steeds over. Als vrouw die uit een land komt waar vrouwen nog steeds als tweederangsburgers worden behandeld, zou ik Aletta graag willen vragen naar haar gevoelens en hoe ze dit allemaal heeft gedaan. Ze is een held.

AnnieMG Schmidt. Zij was de schrijfster van Jip en Janneke, een serie kinderboeken. Daar ben ik mee begonnen toen ik in het Nederlands begon te lezen en schrijven. Ik hield van de manier waarop haar fantasie liep. De boeken gaan over de zoon van het ene gezin en de dochter van het andere. De dingen die ze samen doen spraken mij enorm aan. Als kind deed ik hetzelfde soort dingen en speelde ik soortgelijke spellen. De boeken nemen je echt mee terug naar een heel onschuldige wereld voor kinderen.

Koningin Máxima. Omdat ik intercultureel trainer ben en tussen twee culturen leef, wil ik graag meer weten over haar reis. Ze leeft ook in twee culturen. Ik vraag me af hoe ze haar kinderen heeft opgevoed. Ik heb twee dochters die ik tussen twee culturen heb grootgebracht en ik vraag me af wat zij belangrijk vond om aan haar kinderen te geven.

Wat is jouw belangrijkste toeristische tip?
Bezoek de Kilsdonkse Molen. Het is een unieke windmolen, aangedreven door een combinatie van wind en water, en de enige in zijn soort ter wereld die nog steeds werkt.

De Kilsdonkse molen. Foto: Quistnix op de Nederlandse Wikipedia

Ik werkte vroeger bij de gemeente en was betrokken bij de wederopbouw ervan – het was tijdens de Tweede Wereldoorlog voor de helft verwoest. Je kunt ook een boottocht maken vanaf Kasteel Heeswijk die naar de windmolen gaat en terug. Ik beschouw het als een van de parels van Nederland die nog niet veel mensen hebben ontdekt.

Vertel ons iets verrassends dat u over Nederland heeft ontdekt.
Als Nederlanders iets of iemand schattig zien, zoals een baby, beschrijven ze dat soms met woorden die ‘kak’ of ‘scheet’ betekenen. Dat is heel raar. Ik weet niet waarom ze dit doen. Ik heb het aan veel Nederlanders gevraagd en zij weten het ook niet.

Ze zullen dingen zeggen als poepje [little poop], scheetje [little fart]of drolletje [little turd]. Zelfs na al die jaren dat ik hier woon, begrijp ik de metafoor niet, waar die vandaan komt, of hoe die Nederlandse woorden iets te maken hebben met iets dat schattig is. Is het omdat poepen en scheten iets intiems zijn dat uit je lichaam komt? Niemand lijkt het te weten.

Wat zou u doen als u nog maar 24 uur in Nederland had?
Ik hou van het buitenleven, maar natuurlijk hebben ze hier geen natuurlijke natuur. Een groot deel ervan is door de mens gemaakt, maar ik ben dol op de Kampina. Het is mooi en groen en het meer is zo transparant.

Ik zou ook het Rijksmuseum in Amsterdam bezoeken om te zien De Nachtwacht opnieuw. Toen ik er voor het eerst voor stond, was ik verbaasd over hoe hij met de schaduw en het licht in het schilderij werkte. Er is iemand die een lamp vasthoudt en deze schijnt op de mensen in de buurt en creëert een schaduw achter hen. Hoe deed Rembrandt dat en zo perfect? Als ik nog maar 24 uur had, zou ik het nog een keer willen zien en in gedachten een foto van het schilderij maken.

Kirtika sprak met Brandon Hartley.

Je kunt meer over Kirtika en haar werk te weten komen op haar website Between-2-Cultures. Haar nieuwste boek, When Cultures Meet: The sleutel tot succesvol werken met andere culturen, is verkrijgbaar op Amazon.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *